A daily comment ...

Roland Garros. De kranten staan er al twee weken vol van, nu ja, het sportkatern toch. Roland Garros, altijd iets speciaals. Het kader, de buitenkant van Parijs. De velden, brique pilée van de oranje-rode soort, grof, zwaar. De spelers, allemaal gebeten om naar die laatste bal te schuiven, te ploegen en te scheppen om toch nog maar één bal meer over die net te krijgen. Tennis, in een andere dimensie. In vergelijking met Wimbledon, zelfs een andere sport.

Ik zie het graag. Twee mannen, of twee vrouwen, dat kan ook, die urenlang strijden om in de beslissende set de overwinning naar zich toe te trekken. Vechten voor ieder punt, tactiek en inzet die domineren over ‘hardhitten’ en een goed serve-and-volley-spel. Tennis op Roland Garros, een hoogtepunt, elk jaar weer.

De halve finales. Bij de heren gedomineerd door de huidige wereldtop. Federer, Nadal, Nalbandian en Ljubicic. Federer, oogstrelend tennis, touch, feel, teren op talent. De meest onmogelijke ballen slaan vanuit de meest onmogelijke hoeken, da’s Federer. Mooi. Nadal lijkt wel een bokser als je hem tegenover Roger zet. Lopen, ploegen, de bal spinnen tot er geen haartje meer aanhangt. Geven, geven, geven, om dan op het einde een mokerslag uit te delen. Weinig touch, weinig wat me aanstaat. Nalbandian dan. Enkele jaren geleden opgeklommen vanuit het niets, nu nog steeds een vast waarde in het mannentennis. Wereldkampioen 2005, dat telt wel voor iets. Misschien is hij wel de man die Federer kan stoppen op gravel, wie weet? Van mij mag het in ieder geval, want er is ‘iets’ aan deze kerel, aan zijn spel, mentaliteit, wat me wel bevalt. Een beetje een ‘stoute’ jongen, niet zo braaf als Roger, niet zo boyish als Nadal. Ja, Nalbandian, die mag van mij wel. Ljubicic tenslotte. Een veteraan eigenlijk, pas sinds enkele jaren een waarde, en dan nog. De eerste keer nu, dat hij er staat op een echt groot tornooi. Bijna op het podium waar het ‘echt’ telt. Het is hem gegund. Harde opslag, prachtige backhand, een vastheid in zijn spel. Pronostieken? Daar waag ik me niet aan, hoewel ik meen dat Nalbandian een kansje heeft tegen Roger, en Nadal Ljubicic waarschijnlijk wegveegt.

De dames dan. Vele verassingen in het tornooi. Mauresmo, Petrova, Sjarapova, Williams, Dementieve, Hingis, Myskina, allemaal uitgeschakeld, vroeg of laat. Wie blijft er nog over? Onze Belgische meisjes Kim en Justine, die het tegen elkaar moeten opnemen in de halve finale. Sowieso een Belgische in de finale dus, en da’s fantastisch voor ons landje, wederom. We mogen trots zijn. Het wordt Henin, tenzij ze krampachtig tennis gaat laten zien, is er aan haar vorm van de laatste week niet veel te doen. De andere halve finale wordt betwist tussen Kuznetsova en Vaidisova. Kuznetsova, een Russische bonkachtige ‘hardhitter’, tegen een Tsjechische 17-jarige topatlete. Wat geeft de doorslag, ervaring of jezelf aan de wereld willen tonen. We zullen het morgenavond rond deze tijd ongetwijfeld weten …   

Big Brother. Eén groot opgeklopt circus. Vijftien karakters in één huis. Vijftien achtergronden, vijftien ‘geheimen’, één winnaar. Kirsten wint BB2006, en terecht. Misschien een beetje op de vlakte, misschien een beetje de domme-blondjes-act, maar altijd grappig. Een vrouw met ballen, met humor, met relativering, voor zichzelf en anderen. Reeds in het begin zag ik haar als één van de favorieten, ze stak eruit op een positieve manier, en ze bleef wie ze was, in tegenstelling tot sommige anderen. De werkloze jonge mama is nu op slag 100.000 Euro rijker. Zoveel geld, voor een spelletje. Een spel waarbij je jezelf niet enkel geliefd moet maken bij je huisgenoten, maar ook bij het ‘publiek’, en dat heeft ze goed gedaan. 100.000 Euro, ik zou niet weten  wat er mee te doen. Sparen, ja waarschijnlijk een stuk, leningen afbetalen, ja dat ook, maar voor de rest? Veel geld voor een onnozel spelletje, dat bovendien niet voldeed aan de kijkcijfers. Veel geld om jezelf te zijn. Veel geld om je privé te verliezen, want dat is wel de tol. Volgend jaar is er waarschijnlijk een nieuwe versie. Wat zal het nu zijn? Back to basics hebben we gehad, zero privacy ook, misschien zero tolerance? Buiten Javier waren alle bewoners relatief verdraagzaam, de kleine kantjes van de andere respecteren, misschien lag hierin wel de sterkte van Kirsten? Misschien moet ik er toch maar eens aan denken om in te schrijven voor de volgende editie?

Bron foto: http://bb.belbone.be/bewoner.php?bewoner=11&part=bio

Een witte mars. In Antwerpen deze keer. Duizenden mensen die willen laten zien aan Antwerpen, België, de wereld, dat zinloos geweld en racisme een deel van deze samenleving zijn, en dat zoiets ondenkbaar is. Er is veel aandacht besteed aan Luna en haar oppas Oulematou, minder aan Songül Koc, het slachtoffer van Turkse origine, en nog minder aan Mohamed Bouazza. Zal men ooit weten wat de precieze omstandigheden van zijn dood waren. Wat is er juist gebeurd die nacht? Is hij gesprongen, werd hij geduwd? Kan je zo angstig zijn, dat je het onbekende, het zwarte, tegemoet gaat? Ik kende Mohamed niet, maar als hij een fractie had van de persoonlijkheid van zijn broer Omar, dan is hij een verlies, en een groot verlies. Omar, ook nu, sterk. Bij de relletjes enkele weken geleden, ging hij, in tijden van een groot verlies, persoonlijk langs diegene die schade hadden geleden. Je moet groot zijn om zoiets te kunnen, sterk. Ik hoop voor hem dat hij ook omringd wordt met de juiste mensen, dat hij morgen, als de publieke steun een beetje wegvalt, als de aandacht verdwenen is, niet in het grote zwarte gat valt. Omar, een positieve kerel, met een hart van goud, vroeger en ook nu. Een toonbeeld voor de Marokkaanse samenleving. Omar, doe zoals ik je al eerder op het hart gedrukt heb, blijf jezelf en blijf positief, en besef dat je kan rekenen op anderen …

Roos Van Acker, de VT4-dame met ballen, zonder meer. Geen ‘poppemieke’, maar een juffrouw met uitstraling. Geliefd door zowel vrouwen als mannen. En nooit verlegen om een straffe uitspraak. Wie het interview in ‘De Nieuwe Gazet’ heeft gelezen weet waarover ik het heb. In sé komt het erop neer dat Rosie zichzelf tot op het belachelijke relativeert. Ze is niet zo mooi vindt ze, ze heeft scheve tanden en couperose, een uitstekende rib en korte tenen, en bovendien is ze zo blind als een mol. Bovenop dit alles gedraagt ze zich dan ook nog eens als een halve man, luid winden latend en commentaar gevend op aantrekkelijke exemplaren van het andere geslacht, baant ze zich een weg door het leven. En als dat nog niet genoeg is, kan ze makkelijk zeggen van andere vrouwen dat ze leuk of mooi zijn, en heeft ze zelfs een licht lesbisch trekje.

Die Roos toch. In mijn ogen een ‘tof wijf’ en iemand die zonder meer in mijn vriendenkring zou passen. Zo gewoon, zo relativerend, en niet echt bezig met ‘image building’, of toch wel? Natuurlijk bouwt ze, natuurlijk wil ze reacties krijgen op zulke uitspraken, natuurlijk is ze bezig met haar carrière. En anders zijn als al die andere ‘poppemiekes’ geeft haar een voorsprong. Toegeven dat je zowel met mannen als vrouwen het bijzonder goed kan vinden, maakt je geliefd bij beide geslachten. Je eigen ‘looks’ relativeren maken je minder bedreigend voor soortgenoten. Dus ja, ze is er wel degelijk mee bezig, maar volgens mij op een goede manier. Zet haar naast een Tanja Dexters, een Kempens mieke met een beperkte inhoud, en Roos, eveneens blond, steekt er met brio bovenuit. Ze hoeft niet van gebouwen en torens te springen, hard te rijden, en met portiers samen te hokken om op te vallen. Nee, ze is gewoon wie ze is. Echt, en toch een beetje bezig met haar imago. Die Roos toch, helemaal geen droomvrouw, of net wel  …

Bron: De nieuwe gazet, weekendbijlage, zaterdag en zondag 21 mei 2006, ‘De nuchtere kijk van Roos Van Acker’.

Foto: www.roosvanacker.be

Clijsters, een verhaal apart. Miss sympathie voor ‘het volk’, beschermd door haar tirannieke vader. Kim, een goedlachs meisje uit Bree. En toch, toch steekt er me iets tegen aan haar. Nu is de storm weer wat geluwd, maar enkele weken geleden, in volle blessurecrisis, bracht ze naar mijn mening de tennissport in een negatief daglicht. Het is zo hard meneer. Je moet zo hard trainen, dag in, dag uit. Telkens opnieuw dezelfde oefeningen, op en naast de baan. Telkens opnieuw letten op je voeding, je nachtrust, je leven ‘off-court’. Ze heeft gelijk, volledig. Het is een hard leven, heel hard. Als je goed wil worden, en blijven, betekent dat elke dag opnieuw opofferingen maken. Telkens je een ‘craving’ hebt voor chocolade of ander ongezond voedsel, waarbij we hier in het midden laten of chocola wel echt zo ongezond is, mag je niet, en dat in de naam van de sport. Telkens je vrienden je uitnodigen voor een feestje, kan je niet, in de naam van de sport. En geloof me, dat begint vroeg. Echte mini-topsporters, die beginnen al rond hun zesde levensjaar. Volop kind, en al zoveel verantwoordelijkheid. Ik wil ze niet allemaal te eten geven die niet spelen voor zichzelf, maar voor mammie en pappie of de trainer. Maar daar ging het dus niet over. Kim, daar ging het over. Nu vandaag, opnieuw een verlies, tegen de redelijk onbesuisde, doch talentvolle Dinara Safina, de kleine zus van die andere gekke Rus. Talentvol, ja, harde werker, ja, goed genoeg om Kim in twee sets naar huis te spelen, nee. Marc De Hous’s pleidooi van enkele weken geleden, waarin hij stelde dat Kim beter zou overwegen te stoppen of ten minste zich een break te gunnen, was niet zo absurd als in de pers werd afgeschilderd. Tennis is mentaal. Niet meer en niet minder. De techniek, die leren ze wel als de andere kindjes nog kind zijn. Het fysieke wordt opgebouwd met de jaren. Het mentale, dat moet er zijn, elke dag opnieuw. Willen vechten voor elk punt. Willen lopen naar elke bal, ook al lijkt het een onbegonnen zaak. Er willen staan. En Kim mist dat. Voorlopig dan toch. Ik hou me weer vast voor het artikel dat morgen in één of andere krant gaat verschijnen waarin ze stelt dat het toch ‘zo zwaar’ is en dat elke dag op hetzelfde niveau spelen haast ondoenbaar is. Kimmie, er zijn veel mensen, heel veel mensen, die elke dag dienen te presteren, letterlijk op leven en dood, en die het met veel minder moeten stellen. Neem m’n goedbedoelde raad aan, eindig nu in schoonheid, of geef jezelf nog twee jaar, maar ga dan ook helemaal…

Bron: www.hln.be, 'Safina mept clijsters naar huis in 1/8ste finale Rome, donderdag 18 mei 2006.

‘Als men zoveel haat van dichtbij gezien heeft, begrijpt men dat er heel veel liefde nodig is om het evenwicht te herstellen’ *

Luna, haar dood, de dood van haar Malinese oppas Oulemata. Er is de afgelopen dagen al heel wat over geschreven en bericht geweest in de pers. Eerlijk gezegd, was het voorval eerst een beetje aan me voorbij gegaan. Niet dat zulke dingen me koud laten, maar ik was teveel bezig in mijn eigen wereldje. Luna. Wat kan je er over schrijven? Welke woorden geven een betekenis aan zulk een laffe, betekenisloze daad? Men heeft het steeds over een veranderende maatschappij. Een maatschappij waarin geweld steeds meer centraal staat. Wel, ik ben het daar niet mee eens. Het is een feit dat je vroeger je voordeur wagenwijd kon laten openstaan, zonder dat je iets te vrezen had. Het is een feit dat de sociale verwerping van moordenaars, geweldenaars, dieven veel groter was. Het is een feit dat straffeloosheid geen begrip op zichzelf was. De maatschappij is veranderd, en als je de dood van Luna in beschouwing neemt, dan kan je moeilijk stellen dat ze er op verbeterd is. Maar, ligt de kiem van het kwaad niet een beetje in onszelf? Leven we niet langer hoe meer in onze eigen wereld? Sociale controle, is dat geen begrip dat hoe langer hoe meer wordt overgelaten aan professionele diensten? Waar is de tijd dat iedereen wist wie er langszij woonde? Dat iedereen een oogje in het zeil hield voor een ander? Wel die tijd is voorgoed en voor altijd voorbij. Waarom? Omdat de wereld nu éénmaal verandert. We moeten zoeken naar een nieuw evenwicht. Een evenwicht waarin solidariteit terug een plaats krijgt. Een evenwicht waarin liefde een begrip is dat je niet enkel moet uitstralen naar je naasten. Een evenwicht waarin we ons durven verwijderen van bekrompen visies en vooroordelen, waar we terug leren openstaan voor nieuwe dingen. Ieder van ons heeft een klein beetje verantwoordelijkheid aan de dood van Luna, alsmede aan andere daden van zinloos geweld. Ieder van ons moet in de spiegel durven kijken en streven naar een innerlijke balans, naar een positivisme dat afstraalt op anderen. Ieder van ons moet de verantwoordelijkheid nemen om het evenwicht te herstellen, en daarvoor is er heel veel liefde nodig, en die liefde, die begint bij jezelf, en niet bij de maatschappij.

* Citaat De Nieuwe Gazet, donderdag 18 mei, artikel ‘Begrafenis Luna’