Roland Garros. De kranten staan er al twee weken vol van, nu ja, het sportkatern toch. Roland Garros, altijd iets speciaals. Het kader, de buitenkant van Parijs. De velden, brique pilée van de oranje-rode soort, grof, zwaar. De spelers, allemaal gebeten om naar die laatste bal te schuiven, te ploegen en te scheppen om toch nog maar één bal meer over die net te krijgen. Tennis, in een andere dimensie. In vergelijking met Wimbledon, zelfs een andere sport.

Ik zie het graag. Twee mannen, of twee vrouwen, dat kan ook, die urenlang strijden om in de beslissende set de overwinning naar zich toe te trekken. Vechten voor ieder punt, tactiek en inzet die domineren over ‘hardhitten’ en een goed serve-and-volley-spel. Tennis op Roland Garros, een hoogtepunt, elk jaar weer.

De halve finales. Bij de heren gedomineerd door de huidige wereldtop. Federer, Nadal, Nalbandian en Ljubicic. Federer, oogstrelend tennis, touch, feel, teren op talent. De meest onmogelijke ballen slaan vanuit de meest onmogelijke hoeken, da’s Federer. Mooi. Nadal lijkt wel een bokser als je hem tegenover Roger zet. Lopen, ploegen, de bal spinnen tot er geen haartje meer aanhangt. Geven, geven, geven, om dan op het einde een mokerslag uit te delen. Weinig touch, weinig wat me aanstaat. Nalbandian dan. Enkele jaren geleden opgeklommen vanuit het niets, nu nog steeds een vast waarde in het mannentennis. Wereldkampioen 2005, dat telt wel voor iets. Misschien is hij wel de man die Federer kan stoppen op gravel, wie weet? Van mij mag het in ieder geval, want er is ‘iets’ aan deze kerel, aan zijn spel, mentaliteit, wat me wel bevalt. Een beetje een ‘stoute’ jongen, niet zo braaf als Roger, niet zo boyish als Nadal. Ja, Nalbandian, die mag van mij wel. Ljubicic tenslotte. Een veteraan eigenlijk, pas sinds enkele jaren een waarde, en dan nog. De eerste keer nu, dat hij er staat op een echt groot tornooi. Bijna op het podium waar het ‘echt’ telt. Het is hem gegund. Harde opslag, prachtige backhand, een vastheid in zijn spel. Pronostieken? Daar waag ik me niet aan, hoewel ik meen dat Nalbandian een kansje heeft tegen Roger, en Nadal Ljubicic waarschijnlijk wegveegt.

De dames dan. Vele verassingen in het tornooi. Mauresmo, Petrova, Sjarapova, Williams, Dementieve, Hingis, Myskina, allemaal uitgeschakeld, vroeg of laat. Wie blijft er nog over? Onze Belgische meisjes Kim en Justine, die het tegen elkaar moeten opnemen in de halve finale. Sowieso een Belgische in de finale dus, en da’s fantastisch voor ons landje, wederom. We mogen trots zijn. Het wordt Henin, tenzij ze krampachtig tennis gaat laten zien, is er aan haar vorm van de laatste week niet veel te doen. De andere halve finale wordt betwist tussen Kuznetsova en Vaidisova. Kuznetsova, een Russische bonkachtige ‘hardhitter’, tegen een Tsjechische 17-jarige topatlete. Wat geeft de doorslag, ervaring of jezelf aan de wereld willen tonen. We zullen het morgenavond rond deze tijd ongetwijfeld weten …